Defender produkowany jest już od 16 lat i nadal należy do najchętniej wybieranych przez klientów użytkowych samochodów terenowych. Aktualna wersja różni się od poprzednich m.in. nowoczesnym silnikiem Td5 z pompowtryskiwaczami.

Sylwetka Defendera nie zmieniła się od lat. Jedni nazywają ją klasycznie piękną, inni - przestarzałą. Osadzone na ramie, aluminiowe nadwozie wykonano z płaskich, pozbawionych krzywizn i przetłoczeń blach. Niewielkie naprawy blacharskie są zatem łatwe do wykonania. Dostęp do kabiny ułatwia pięcioro drzwi na solidnych zawiasach. Tylne, pojedyncze drzwi są jednak zbyt wąskie do załadunku towarów. Możliwości transportowe samochodu zwiększa bagażnik dachowy o ładowności 75 kg (podczas jazdy po szosie) lub 30 kg (w terenie).

Po wejściu do środka poczułem się jak w peerelowskim Tarpanie! Ciemna deska rozdzielcza jest kanciasta, a zegary i przełączniki przypominają swoim kształtem te, które znajdowały się w polskim "koniku". Nieliczne przyciski i przełączniki znajdują się w zasięgu rąk kierowcy, a materiały użyte do wykończenia wnętrza są odporne na zarysowania. Stacyjkę umieszczono w nietypowym miejscu - po lewej stronie kolumny kierownicy. Dlaczego? Chodzi o to, aby po wyjściu z samochodu w celu zlustrowania przeszkód terenowych można było łatwo wyłączyć silnik. We wnętrzu Defendera 110 może podróżować dziewięć osób. Na względną wygodę mogą liczyć tylko osoby siedzące na przednich fotelach i na trzyosobowej tylnej (wyjmowanej) kanapie. Dla czterech pozostałych pasażerów przewidziano miejsca na składanych, wąskich ławeczkach, ustawionych bokiem do kierunku jazdy.

Przekręcam kluczyk w stacyjce i w drogę! Podczas przyspieszania silnik daje znać o sobie hałasem i wibracjami. Na asfaltówkach, przy prędkościach ponad 60 km/h w środku jest głośno. Na zakrętach permanentnie napędzany na cztery koła wóz jest ociężały i zbyt mocno się wychyla. Wyjeżdżam z Warszawy i już po dwudziestu kilometrach jestem na poligonie w Okuniewie. Tu mogę sprawdzić działanie skrzyni redukcyjnej. Ustawiam jej dźwignię w położeniu "L" (przełożenie niskie), blokując jednocześnie mechanizm różnicowy, i. sunę po głębokich, piaszczystych koleinach wyżłobionych gąsienicami czołgów. Silnik jest elastyczny i w przeciwieństwie do np. 90--konnej jednostki konkurencyjnego Honkera 2000, nie brakuje mu "pary". Żwawo przyspiesza niezależnie od przełożenia i aktualnej prędkości obrotowej. Zawieszenie o dużym wykrzyżu pozwala na pokonywanie sporych muld i uskoków. Podwozie dobrze zabezpieczono przed uszkodzeniami. Gorsze jest zabezpieczenie przed wodą. Defender może pokonywać przeszkody wodne o głębokości do 50 cm (Honker 2000 - do 80 cm). Polskiego konkurenta Land Rover przewyższa jednak ładownością (955 zamiast 850 kg).

Mocny, elastyczny silnik. Duże możliwości terenowe. Wysoka ładowność. Odporne na korozję i łatwe w naprawach aluminiowe nadwozie. Niska utrata wartości.

Niewygodna pozycja za kierownicą. Słabe wyciszenie kabiny. Wysoka cena zakupu. Zbyt wąski otwór załadunkowy tylnych drzwi. Mała ładowność bagażnika dachowego.