Gruntownie zmodernizowany Jumpy znalazł się - po prawie rocznej nieobecności poprzednika - w krajowej ofercie Citroena pod koniec ub. roku. To średniak w kategorii pojazdów użytkowych tej marki. Nasz bohater (wydłużona wersja L2) to jakby wielofunkcyjny scyzoryk.

rozkłada się i składa oparcia siedzisk. Łatwo można przekształcić wnętrze z bazowym układem siedzeń 3x3 np. w podróżną salkę konferencyjną. W tej konfiguracji drugi rząd siedzeń z położonymi na siedziskach oparciami służy za stolik, a konferują jadący w trzecim rzędzie, skąd też blisko do gniazda 12V (w bagażniku), aby podłączyć laptopa. Siedzenia można wymontować. Przy zdemontowanych siedzeniach drugiego i trzeciego rzędu bagażnik ma pojemność ponad 4.300 l. No i mam sporą bagażówkę ze swobodnym dostępem do części ładunkowej poprzez odsuwane drzwi boczne po obu stronach auta oraz tylne. Progi załadunku są niewysokie - 560 mm z tyłu i 500 mm po bokach. Mocowanie bagażu stanowi jednak problem, gdyż służące do tego cztery uchwyty znajdują się jedynie w tylnej części kabiny.

A wracając do pasażerskiej konfiguracji wnętrza, to daje się we znaki niewygoda w dostępie do trzeciego rzędu siedzeń oraz spory ciężar każdego z foteli.

dobrze zestrojony z 6-stopniową skrzynią manualną nieźle sobie radzi z tym ważącym 1.855 kg autem. Wkręcany na wyższe obroty silnik, co odbywa się płynnie, wytwarza jednak sporo decybeli. Trudno pogadać albo posłuchać radia.

Średnie spalanie testowe 8,7-9,7 l ON/100 km do zaakceptowania, chociaż większe o pół litra niż w testowanym niedawno przez redakcyjnego kolegę nieco mniejszym od Citroena Jumpy aucie - 6--miejscowym Renault Traficu 2.5 dCi 145 KM.

w kokpicie Jumpy wymaga przyzwyczajenia. To dźwignia hamulca pomocniczego z lewej strony czy ukryta pod nią czerwona dźwigienka maski silnika, przypominająca cięgło do awaryjnego zrzutu owiewki kabiny samolotu. Poza tym wszystko w ergonomicznym porządku.